İçime girmişti karlı bir kış günü. Kaybolup kırlangıç sürüsüne dalan yavru bir leylek nasıl ilginçse o da o kadar dikkat çekiciydi insanlar içinde. Beyazı ne kadar saf ise yeşili de o kadar ferahtı. Morun şehveti ve kırmızının heyecanı da kıpırdanıyordu içimde. Saatler, günler, haftalar geçti; hep içimde kaldı. Bana ait olmayan bir kelebek yutmuştum, çıkaramadım. Sil baştan deyip unutabilmek çok saçmaydı, silmek bir yanılsamaydı.
Yatarken de düşünüyordum, içimden çıkıp gelsin bana bir öpücük versin diye… Boğazımın dikenli tellerinden geçebilir miydi? Ağırdı sözlerim..
Zavallım kendini savunmak için bana ayna tutardı, ama kendimi göremedim hiç.
Peki seviyorsam ve istiyorsam ne diye hırpalıyordum güzelim kadifeyi? Pulları döküldü diye görmek bile istememiştim bazen… (Sevemedim ki!)
Onun gibi sevebilseydim içimde değil yanımda olurdu. Doğru ya, seviyordu beni; bana katlanmayı göze almıştı bir kere. Belki de sadece inatçılığından dayanıyordu bana…

Galiba tek istediğim sınırlarını görebilmekti küçük balığın. İlgilenmedim, yemsiz bırakip terkettim… Kahretsin yine de içimdeydi ve olan yine ikimize oluyordu.
Henüz olgunlaşmış bir tohumun doğasına beceriksizce açılmasını temsil ettiğini sanıyorken cahilliğini ve beceriksizliğini görebilmek bana garip bir keyif veriyordu.
Avuçlayıp var gücümle sıktığımda tırnaklarıma dolan nemli toprağın taze kokusu vardı ıslak saçlarında. O an konuşurken farkında değildi ama saçları yeşerip bulutlara sarılmıştı. Ağzından çıkan her kelime bir tohum olup filiz veriyor, sarmaşıkları mavi sonsuzluktaki en büyük buluta kalp şeklini verebilmek için ustaca çevreleyip bulutu sıkıyordu.
Aslında bulut yoktu, kalp şeklini almadı hiç. Topraktan filiz veren sarmaşıklar da saçının hemen arkasındaki dekordu aslında…
Ve… Ve, bir gün bir yalan söyledim: her şey bitti. Evet içimde değildi artık. İçim rahatlamıştı, hayal kırıklığı olmayacaktı bir daha. Onu üzmeyecektim en önemlisi…
Güzeldi, ama bitti…

16 Eyl 2006 tarihinde yazmışım bu yazıyı. Hayır o an için bitmemiş meğersem, bu döngü bir süre daha devam etti. Ve bir gün, yine yalan söyledim. Aynı yalanı.. Gitsin istiyordum, gitti. Seni seviyorum dedim, gitti..

Türkiye yeraltı zenginlikleri bakımından çok büyük bir potansiyele sahiptir.  Ama değerini bilmemişiz yıllardır. Bak şimdi kurcalayınca nasıl da meydana çıkıyor, topraktan fışkırırıyor mübarek. Ve işte bobiler.örg‘den tam anahaberlik bir monte: Türkiye’nin Yeraltı Zenginlikleri Haritası

İyisiyle kötüsüyle bir final dönemini daha atlattım. Bitirdiğim 80 sayfalık defteri incelerken arada koyu kalemle yazılmış notlar dikkatimi çekti. Finallerden sonra yaparım unutmayayım diye notlar almıştım. İlginç şeyler çıktı vesselam, mesela araştırma konuları bile belirlemişim kendime. Muhtemelen ders çalışırken aklıma gelip de o an onlarla oyalanmamak için “hadi hadi sonra bakarsın” dediğim konular. İşte yapılacaklar listesi:

• Saç sakal traşı ol, kaptan mağara adamına dönmüşsün.
• NYC Manhattan’da mazgalların altından tüten buharın kaynağı ne araştır.
• Son sınavdan sonra cluba git.
• Git de bir iş bul, çelik firmaları öncelikli olacak.
• Rekor denemesi: İki fondüyü su içmeden ye bitir.
• “How i met your mother” dizisinin 3. sezonunu bitir.
• Pazar günü akşama kadar kıçını kaşıya kaşıya uyu.
• Sitenin CSS tasarımını kurcala biraz.
• Çay bardağındaki “dudak payı” kavramını araştır. Hipotezim: Çayı karıştırırken bir girdap etkisi oluşur ve merkezkaç kuvveti etkisiyle de çay bardağın kenarında yükselmeye başlar. İşte işte bu girdap payıdır.
• 150 Kontör yükle.
• Yarım kalan kitabı (Beyaz Zambaklar Ülkesinde) bitir.
• “Lock Stock and Two Smoking Barrels”i 45. defa izle.
• Mözkan, JazzRocka gidelim yahu.
• İnşaat kulübü yönetimini organize et, web sitesini elden geçir.
• Gençlik Meclisi olarak liselere “meslek tanıtım seminerleri” düzenlenecek, organizasyon şemasını oluştur.
• Gazoz dolu bir bardakta baloncuklar neden hep bardağa temas eden bölgelerde oluşur araştır.
• Fotoğraf çek, bol bol fotoğraf çek.